Fluiten tijdens het glazenwasen

"Iets minder mag ook wel!". Ik ben als werkzaam persoon deze uitspraak reeds vele malen tegengekomen. Op het moment dat er vrolijk over het aankomend weekend wordt gesproken, er iets te luidruchtig een privegesprek langs komt lopen of wanneer ik uit volle borst mee fluit met dat hele aanstekelijke deuntje op Sky Radio. Uiteraard hoor ik iedere dag, maandenlang, dezelfde deuntjes op voorgenoemde zender, geen wonder dat ik ze ondertussen feilloos mee kan fluiten.

De volgende dag: "Wat ben je stil, doe je net alsof je druk bent?". Het is ook nooit goed. Het is inmiddels woensdag dus niemand heeft iets om over te praten, de privebeller is ontslagen en de nieuwe, jonge, rondborstige en zeer sexueel georienteerde (getuige de lengte van haar 'rok') secretaresse heeft eigenwijs besloten 538 op te zetten. Dit resulteert in minder algemeen bekende deuntjes en dus minder gefluit op uw werk. De nieuwe glazenwasser is ook al zo'n stille jongen. Dat terwijl zijn collega menig vrouw van vocale repliek bedient. Ik besluit hem aan te spreken, het is immers woensdag en die rapportage kan morgen ook wel worden verstuurd.

> Waarom hoor ik jou niet fluiten?
< Ik kan niet fluiten.

Treurnis vulde mijn hart. Niet letterlijk, want dat zou een fataal hartfalen veroorzaken. Nee, figuurlijk heb ik het dan over. Ik probeer het onderwerp de rest van de dag te vermijden. Dit werd enigszins bemoeilijkt omdat de jongeman veel aandacht had voor mijn vrouwelijke collega met haar 'rok'. Hier puilde een rode string bovenuit, uit de beroemde fluitshop. Hierdoor hing meneer wel erg veel rond op mijn kantoor, waardoor ik mij haast verplicht voelde om een gesprek aan te knopen. De secretaresse ontslaan, ging mij iets te ver; het oog wil immers ook wat. Daar komt nog bij dat ik helemaal geen mensen mág ontslaan, enkel in de fysieke zin des woords. Alhoewel de wet daar ook een stokje voor wil steken. Roken verboden, blijk je al die tijd ook nog eens geen geweld te mogen gebruiken. Betuttling eerste klas. Ik ken niemand die slechter is geworden van een leerzame, corrigerende maar ook liefdevolle stomp op de muil.

Afijn, de glazenwasser. Wist u dat, om uw glazen schoon te krijgen, u alleen wat ontvettingsmiddel à el cheapo hoeft te gebruiken. Geen dure Glassex maar gewone middeltjes. U loopt in het vervolg fluitend de winkel uit, dit wetende. Deze jongen intrigeerde mij. Een dergelijk vocaal gebrek is toch een ernstige belemmering in de dagelijkse gang van zaken. En niet alleen in de gang, maar ook buiten, of in de vergaderruimte. Ik besloot hem een tip te geven, die achteraf gezien niet alleen zijn leven heeft gered, maar zelfs enorm verbeterd heeft. Ik heb hem namelijk gewezen op de website www.fluitenopjewerk.nl. Hier werd al snel duidelijk dat deze jongen wat aan zijn vocale handicap kon doen. En dat was hard nodig, want de secretaresse zag hem wel zitten. Niet letterlijk zitten, want dat is lastig ramen schoonmaken, dat deed hij gewoon staand. Anders kon hij niet bij de bovenste randjes, die verbazingwekkend vaak worden overgeslagen.

Een maand later moest het pand weer nodig schoon worden gemaakt, waardoor ik wederom in contact kwam met deze jonge glazenwasser. Ik vroeg hem (geheel overbodig, getuige zijn shirt uit de fluitshop) of hij de website had bezocht. Ik kreeg een bevestigend antwoord. Vol goede moed stapte hij op de string dragende secretaresse af. "Als dat geen neuken wordt..." dacht ik nog bij mijzelf. En ja hoor, de jongeman stond erbij als een ware adonis, vol zelfvertrouwen en een dosis moed waar een gemiddelde leeuwentemmer bang van wordt. En die worden niet snel bang heb ik mij laten vertellen. Hij bood haar een sigaret aan en (ookal rookte ze niet) ze nam deze graag aan. Hierna hebben we van beide personen ongeveer 2 maanden niets meer vernomen.

Aangezien een verdwijning juridisch niet goed voor een bedrijf is, ben ik een zoektocht begonnen. Na een rondje Google, Hyves en wat obscure datingsites kwam ik erachter dat het stel inmiddels getrouwd was en 2 kinderen had. Ik zie u denken: "Na 2 maanden? Dat kan nooit." Dan onderschat u de kracht van de shirts uit de geweldige fluitshop. Ik besloot eens op huisbezoek te gaan. Want ik was toch wel benieuwd hoe fantastisch hun leven nu moest zijn na de ontdekking van de website www.fluitenopjewerk.nl.

Niet geheel tot mijn verbazing zag ik alles wat een mens gelukkig kon maken. Een mooi vrijstaand koophuis direct aan het water. Een tuin met een weelderig palet aan kleuren wat een gemiddeld menselijk oog nauwelijks op waarde kan schatten. Een idyllische vijver met koi karpers die door niemand anders gekweekt kunnen zijn dan de Belgische kampioen, Johan Gielen (of Johan Gieten voor de intimi). Vogels kwetterden vrolijk in de rondte alsof het een lieve lust was en alles leek op het leven wat elke frolyke fluitert wel zou willen. Tot mijn oog op een hondje viel. Niet letterlijk, want dan had ik nog maar 1 oog over, en zou het hondje natuurlijk enorm schrikken.

Ik zie dus in een hoek van de tuin, een hondje liggen. Omdat ik een dierenvriend ben, ga ik naar het hondje toe en aai het lieve beestje. Tot mijn onsteltenis zie ik dat het hondje geen pootjes meer heeft. Een normale hond heeft er 4, soms 3, deze had er 0. Vol medelijden spreek ik de glazenwasser erop aan. Ik krijg een geruststellend antwoord dat het hondje volop aandacht krijgt, te eten krijgt en prima verzorgd wordt. Gekalmeerd reageer ik:

> Oh gelukkig maar. Ik hoef niet te vragen of je naar hem kunt fluiten, maar hoe heet hij eigenlijk?
< Hij heeft geen naam. Als je hem roept, komt ie toch niet.

Ingezonden door: Harrie van Dalen, senior juridisch schone ramen adviseur

Ga toch eens naar boven